Zaterdag 28-01-2012 werd alweer voor de 7e editie van de Preuvenewintertour verreden. Een mountainbike-tour voor het goed doel, met dit jaar het steunen van het onderzoek naar hart en vaatziekten .

Start en finish waren als vertrouwd bij Van der Valk Hotel Maastricht. De route van circa 57 kilometer en 750 hoogtemeters ging via Cadier en Keer, Gronsveld en Eijsden naar de Voerstreek. Daarna via Heyenrath naar Reymerstok en dan weer terug naar Maastricht. Een mooie uitdagende route voor de ongeveer 85 deelnemers. De eerste stop was bij  Camping de Bosrand te Moerslag/Sint Geertruid. Van daaruit in zuidelijke richting naar de 2e stop bij Camping Natuurlijk Limburg te Remersdaal. De 3e stop bij Beer en Eathoes A Gen Ing te Reijmerstok in 2012 al de derde opeenvolgende keer.

Samen met Peter Huntjens, Marc Nio, Richard Borremans, Joep van der Voort en Emiel Frambach waren we dit jaar de begeleiders van de tocht. Een taak om iedereen de juiste route te laten rijden, de groep bij elkaar te houden, te helpen bij pech onderweg, een achtergebleven rijder terug brengen of een afkorting te nemen om weer te kunnen aansluiten. Kortom een leuke job

De start was om 10 uur in Maastricht en daarna was het lekker de hele dag erop uit. Genietend van het mooie weer met de zon aan de hemel en de frisse noordoostenwind werd het hele peloton weer heelhuids naar Maastricht geleid, waar we tegen 16:15 uur weer aankwamen en na een douche ons konden verheugen op een lekkere afsluitende maaltijd.

Dit jaar waren er voor mijn team 2 wedstrijden van groot belang. De 24-uurs wedstrijd in Rieste (3wkn geleden) en de 24 uurs race van Chemnitz (afgelopen weekend). Waarom: zij waren hoofdsponsor van beide evenementen

Dus mag het Univega team aantreden en van zijn beste kant laten zien! In Rieste kon ik vanwege mijn werk niet meedoen, maar in Chemnitz ging dat wel lukken. Al was het grote vraagteken mijn conditie op het langere werk. Maar ja, doen doet weten zullen we dan maar zeggen.

Om toch een beetje voorbereid te zijn werd op internet de diverse weersites bezocht om te weten of ik mijn zwembroek of fietsbroek mee moest nemen.. Volgens internet werd het een aantal zwembroeken. Zaterdag 90% regen en zondag idem. Met de weercijfers 1 en 3. Yeah!

Op vrijdag samen met mijn vader vertrokken naar Chemnitz. Een rit van ca 630 km met heeeel veel vrachtauto’s, een enkele baustelle en een paar files. Na een lange zit kwamen we dan tegen het einde van de middag aan bij het domein Rabenstein, waar wij ons in het weekend mochten uitleven op een parcours van 8,5 km en ca 120 hm’s.

Tegen de avond kwamen de meeste rijders aan en het Univega kamp was bijna compleet. Deze keer waren er 2 4-mans teams samengesteld en 1 2-mans team. Zelf was ik ingedeeld bij het 4-mans team met de Duitsers Thomas Jxe4ger, Jens Hoyden en Vincent Gxfcnther.

De tactiek werd besproken en we zouden starten met ieder 1 ronde te rijden en in de loop van de dag bekijken hoe dit plan liep tov de concurrenten. Het andere Univega 4-mans team begon met elk 2 ronden te rijden. Zij waren de sterkere van ons beide en namen de leiding in de wedstrijd en wij volgden op plek 3.

Tegen de namiddag wisten wij de nr 2 in de wedstrijd in te halen en achter ons te laten. Inmiddels waren wij ook op 2 ronden per rijder overgestapt om toch een beetje meer herstel te creeeren.

Tegen de avond moesten de lampen worden gemonteerd en vanaf 21:30 u was het lichtplicht. Nu waren we aangewezen op een kleine lichtbundel die het pad voor je zichtbaar maakte. De overige zaken zoals snelheid, tijd, verzet en hartslag waren niet meer te zien. Nu was het puur rijden en geven wat mogelijk was. Als de benen blokkeren, kan ik dan nog harder? Gewoon proberen en zwaarder schakelen

De afdalingen had ik inmiddels wel onder de knie en de bochten en wortels kon ik inmiddels wel dromen. Tegen 23:30 reed ik mijn 2 ronden en daarna was ik tegen 02:40 u aan de beurt voor 3 ronden. Dat zou een zware gaan worden, leerde mij vanuit de vorige 24-uurs wedstrijden die ik had gereden.

Echter nu ging het een stuk beter als in het verleden. Ik kon bij een snelle rijder van een 8-mans team aansluiten en mij vastbijten in zijn achterwiel (figuurlijk dan, letterlijk zou wat lastiger worden). Hij reed een ronde en wisselde dan weer. Ik mocht verder. Heel even herstellen en daar kwam zijn opvolger alweer. Wederom een snelle gast die er wel weer effe een rondje uitperste. Nu kon ik een halve ronde nog volgen. Op een lange klim kon hem niet meer bijhouden en was ik weer aangewezen op mijn eigen tempo.De 3e ronde was eveneens voor mij op eigen tempo.

Tegen de ochtend schakelden we weer over op 2 ronden en begon vanuit de achterhoede een 4-mans team ons te naderen. Damn. Dat wordt de laatste 4 uur nog finale rijden. Alsof je daar nog zin in hebt…

Mijn 2-ronden liepen niet echt bijzonder lekker en daarna besloten we ook op 1 ronde over te gaan om de snelheid erin te houden. Echter deze tactiek hielp ons tot de voorlaatste ronde. Ze naderden en naderden en de laatste ronde wisten ze Thomas nog in te halen en ons op 21 seconden te rijden. Weg 2e plek, maar gelukkig wel nog een 3e plek. Het andere Univega team wist de winst binnen te halen en bij het 2-mans team waren beide Univega rijders de sterkste.

En het weer? 3 kleine buitjes! En die vielen toen ik reed

Tevreden? Ja!

Cijfers: 5:50 uur op de fiets gezeten, 160 km afgelegd (19 ronden) en ca 2100 hm afgelegd. Hartslag? ja.

Gevoel: 19 ronden maximaal rijden doet toch wel pijn en word je moe van..

Foto’s: ja -> https://picasaweb.google.com/09upct/11Heavy24hrChemnitz

Als de term Houffalize valt, dan begint het altijd wel weer te kriebelen. Ik geloof dat ik vanaf 1993 1 jaar heb overgeslagen, voor de rest heb ik mij elk jaar daar weer opnieuw geamuseerd. Je kunt wel aannemen dat parcourskennis dus wel in orde is

Zo ook dit jaar mij weer aangemeld om bij de masters de XC wedstrijd te rijden. Vorige week flink wat kilometers gemaakt in Frankrijk en afgelopen maandag nog even wat mtb gevoel opgedaan in Grand Halleux om in Houffalize weer aan de bak te kunnen.

Wij mochten 4 volle ronden en 1 startlus over het oude wereldbeker circuit rijden, dat eigenlijk wel wat mooier is dan de nieuwe kortere versie waar we vorig jaar reden. Dus weer inclusief “de tuin”, inmiddels een begrip in Houffalize. Al lag de afdaling er eigenlijk “simpel” bij.

De start was in het centrum en ging meteen steil berg op bij de tank. En daar merkte ik al dat het vandaag geen superdag zou worden. Had wat opstart problemen en moest al snel een raffel rijders laten gaan. Toch nog vermoeide benen / lichaam van vorige week? jammer dan! Dan maar extra genieten van de afdalingen

Bij de start gaven ze aan dat we 3 ronden moesten rijden en 1 startlus. Na de doorkomst van de startlus stond de rondeteller echter op 4. Dat zou dus een langere wedstrijd gaan worden dan 1,5 uur…

Mijn ploegmakker Kristof Houben had daar in ieder geval geen probleem mee. Vanuit de start vertrok hij op oorlogspad om de leiding daarna niet meer af te geven. Hij wist de wedstrijd overtuigend bij de Masters 1 te winnen! Chapeau!

Zelf probeerde ik in de eerste ronde wat plekken goed te maken, maar begin 2e ronde begon ik stil te vallen en had moeite mijn tempo vast te houden. Met als gevolg dat ik die plekken die ik een ronde ervoor goed had gemaakt, nu weer langzaam aan het inleveren was.

Maar het supporteren door Peter Huntjens, Peter van Mil en nog een paar limbo’s die de Houffalize 3-daagse reden, verzachte de pijn.

Stilaan hoopte ik in de 3e ronde in de 80% regeling te komen, want Kristof reed wel heel erg hard zijn ronden, maar na 3 ronden lieten ze mij gewoon doorrijden Mijn voorganger was het daar niet mee eens en kneep in zijn remmen. Nog zo’n ronde overleefde hij niet meer.

Na nog een aanmoediging van Jeankie was het dus nog één ronde eruit halen wat eruit te halen viel en begon ik langzaam weer wat terrein goed te maken. Enkele rijders waarmee ik in de eerste 2 ronden samen reed, zag ik nu ineens weer voor mij rijden en haalde ze weer in En dat gaf weer wat extra moraal!

Dan was het uiteindelijk na 2:04 u finish en zat Houffalize er weer op. Toch lekker gereden en uiteindelijk 17e Master 1. Nu snapte ik ook waarom het zo moeizaam liep berg op. Bleken toch flink wat hoogtemeters te zijn. 30 km en 1200 hm stonden op de Garmin.

Vandaag ben ik gestart in de mtb wedstrijd van de EBBT -cup in Grand Halleux. In La Hallonienne moesten we 2 ronden rijden van resp 22,5 en 23,5 km door de bossen / heuvels ten oosten van Grand Halleux. Zelf had ik de vermoeidheid van het trainingskamp van Roaix nog wat in de benen zitten, maar wilde toch graag deze mtb wedstrijd rijden om weer wat ritme op te doen en te genieten van de mooie omgeving.

Ik zag dat Peter Huntjens daar ook ging rijden en hij was verbaasd om mij daar te zien. inschrijven, startnr afhalen en nog snel de fiets in orde maken en om 10:00 uur klonk het startschot voor de 46 km. De eerste klim was geneutraliseerd (we moesten achter de auto blijven), maar daar merkte ik niet zoveel van. De 20 minuten stilstaan bij de start hielpen daar trouwens niet echt aan mee.

Nadat we het bos in doken bleek ook dat het hier al een lange tijd droog was. Stof, stof en nog eens stof. De eerste 5 km heb ik geloof ik niet zo al te veel gezien… Wat wel te merken was dat de snelheid er bij de mannen goed in zat! Het was aanpoten om te volgen. Wilde mij niet meteen al in de eerste ronde over de kop rijden, maar had ook geen zin om 50 man te zien passeren, dus het werd cruisen op-/net een beetje onder mijn omslagpunt. En dat bleek een goede keuze.

De eerste ronde hadden we in 50 minuten afgelegd, wat een goede indicatie gaf voor de totale wedstrijdduur. Het zou waarschijnlijk binnen de 2 uur blijven voor mij. De 2e ronde merkte ik dat alles wel okliep en dat ik een beter ritme te pakken kreeg. Samen met een paar Zuid-Limburgers werd er goed doorgereden en na ca 35 km zag ik Peter opeens weer voor mij rijden. Net toen ik aansloot hoorde ik Peter al zeggen: hey Gilissen! Was een beetje verbaasd dat hij mij al in de gaten had. Blijkbaar herkende hij mijn gehijg van de gezamenlijke trainingen?

De laatste 10 km gingen lekker en Peter ging goed mee. 2 km voor de finish wist Peter nog een paar man extra in te halen en finishte rond de 36e plek. Ik werd 41e overall en 17e M1.

Zeer tevreden en een mooie leuke wedstrijd gereden!

Van 16 – 23 april was ik met het univega team op trainingskamp in het Franse Roaix (Vaucluse). Daar hadden we met de ploeg een Frans boerderijtje voor een week afgehuurd met een heerlijk ruime tuin, waar we van het mooie weer goed konden genieten. Maar daar kwamen we uiteraard niet voor! (interesse? komnaardezon.nl)

Doel van deze week was om samen (13 man) genoeg kilometers te maken voor het nieuwe wedstrijdseizoen, dat al enkele weken van start was gegaan. De omgeving van Roaix is schitterend om te rijden. Roaix ligt vlakbij Malaucene en Bedoin, wat de kenners al leert dat dat in de buurt van de bekende Mont Ventoux is. Dat was ook het doel op de laatste dag van de week om daar nog 1x alles te geven en naar de 1912 mtr hoge top te rijden. Vorig jaar was dat immers niet gelukt ivm de nog veel aanwezige sneeuw. Dit jaar was het super weer, veel zon en bijna geen witte sneeuw gezien (zwarte sneeuw regelmatig, maar dat lag ergens anders aan…).

Op de zaterdag waren nog niet alle rijders aanwezig en besloten we met 4 man alvast een ronde te maken om de reis / vermoeidheid uit het lichaam te fietsen. Teamchef Hub Muijters verzorgde de gehele week de voorrij auto en stippelde alle routes uit die we die week zouden gaan rijden. Teammanager Herman Schoens was sluitwagen en had reserve bidons e.d. in de auto, zodat we niet "droog" kwamen te staan.

Gedurende de week werden er elke keer ritten gemaakt van ca 100 – 125 km met +/- 1500 hm. Mooie beklimmingen, afdalingen en rustige kronkelende wegen door het mooie Franse landschap.

Halverwege de week werd duidelijk dat de Mont Ventoux een wintersluiting kent en dat de berg pas vanaf 15 mei compleet open gaat. Eerder kun je alleen maar tot ca 1200 mtr hoogte rijden en dan zie je de slagboom liggen. Als ploeg besloten wij dat we niet verder zouden gaan, want daarna is elke noodzakelijke redding voor eigen kosten en dat risico wilden we niet lopen. Het zou dus weer geen top worden

Tot donderdagmiddag. Toen kregen we een telefoontje dat ze de berg hadden opengesteld vanaf Bedoin! Vanaf Malaucene was de klim nog steeds gesloten, maar dat maakte ons niks meer uit.

Dus nadat iedereen genoeg kilometers had afgelegd die week, reden we de laatste dat van Roaix naar Bedoin, waar de 23 km lange klim begon. In Bedoin centrum geklokt en tot het bos reden we gezamenlijk naar boven. Bij de bocht het bos in ging ieder zijn gang. Gerrit Rosenkranz nam meteen de benen en hem zagen we niet meer terug. Hij had uiteindelijk +/- 1:16 u nodig om op de top te komen. 

Zelf deed ik er iets langer over, maar wist wel binnen de 1,5 uur boven te geraken. In 1:28:44 werd ik boven afgeklokt.

Met een voldaan gevoel werd even later de afdaling weer ingezet en reden we terug naar Roaix. In totaal reed ik die week ca 640 km en 9100 hm over 6 dagen en had ik op de woensdag een rustdag genomen om met de familie de omgeving te verkennen met de auto.

De routes:

Vrijdagmiddag was het bijna uitgestorven op het werk, waardoor ik het ook al snel genoeg vond. 2 uurtjes eerder naar huis gegaan en zag daar dat Peter zich op aan het maken was voor een ritje. Snel contact gezocht en even later zaten we op de fiets. Een ritje richting Spaubeek en terug was genoeg om het carnavalsweekend in te luiden.

Op zaterdag werd de mtb uit de stal gehaald en reden Peter en ik richting singletrail walhalla Vise/Jupille. Veel berg af (en berg op), singletrails en veel bos. Heerlijk. Ca 57 km en 1300 hm stonden na afloop op de teller en dat bij een gemiddelde van ca 15,9 km/u.

Op zondag begonnen we "easy" en namen met de wind in de rug het fietspad langs het kanaal richting Luik. Even de beentjes laten draaien, was het motto. In Luik zelf het "fietspad" richting Esneux/Huy gevolgd. Dit liet ons de mooie stukken van Luik zien en we kwamen zonder stoplichten / verkeer aan de zuidkant van Luik. Een opsteker! Nu richting Beaufays, waar we de klimmersbenen weer het werk konden laten doen. Al liep het nu wat stroever. Pfff, 3 dagen achter elkaar op de fiets valt wat tegen. Daarna Chaudfontaine en Romsee en met de koude felle wind op kop draaiden we weer naar huis. 

Vandaag, maandag, vertrokken de mannen van "Oonder de brogk" naar Banneux. Met 23 (!) man vertrokken we zuidwaarts en met een lekker tempo ging het naar Richelle, Saive, Fleron en Trooz. Hier werd even het dal gevolgd naar Fraipont en Nessonvaux om daarna "achterom" de klim te nemen naar Trasenster en later Banneux. Een heerlijke klim, waarbij de warmte van het zonnetje al goed voelbaar was!

In Banneux werd heilig water getankt en nam een groot gedeelte van de groep nog de tijd om een teske koffie te gaan drinken. Zelf had ik niet meer zoveel tijd over en besloot met Peter, Paul, Bert en … terug te rijden. Nog even in de afdaling naar Pepinster te maken gehad met een lekke band van Peter, maar na wat *&##@# konden we weer verder de rit vervolgen.

Bij Wegnez / Grand Rechain nog effe naar boven geharkt en daarna met z'n 5-en lekker kop over kop gereden naar huis.

En nu even herstellen!

De routes:

Maandag: http://www.bikemap.net/route/844620

Zondag: http://www.bikemap.net/route/843069

Zaterdag: http://www.bikemap.net/route/841731

Vrijdag: http://www.bikemap.net/route/843841

Vandaag met Peter Huntjens en Richard Borremans met de racefiets richting Ardennen getrokken. Moest alleen nu een route verzinnen die Peter nog niet kende Hij is inmiddels ook al een die de kaart van de Ardennen in zijn hoofd heeft zitten

Nu dus maar eens richting onze zuider/oosterburen. Een lekker temperatuurtje, een zonnetje en weinig wind. Wat wil je nog meer. Ok, het was nog geen korte broek weer, maar de winterhandschoenen waren alweer opgeborgen. Eerst Richard nog voorzien van een Univega shirt, want om hem met een dik winterjack te vertrekken was wat veel van het goede.

Via onze oosterburen (Roetgen) kwamen we na iets meer dan 2 uurtjes rijden aan bij de hoge venen, waar we  binnendoor staken naar Ternell. Blijft altijd genieten van de vergezichten over die Hoge Venen.

Bovenop bij Ternell werd de terugweg ingezet en via Eupen en Henri Chapelle kwamen we weer in de buurt van us Limburg. Nog een klein uitstapje gemaakt naar St Jean Sart om nog de laatste extra klimkilometers mee te pakken. Hier mocht Peter zich nog even uitleven en hij maakte daar dankbaar gebruik van

Tevreden keerden we weer terug. Ik zat op 104 km met ca 1400 hm. Peter en Richard hadden nog een paar extra kilometers tot thuis.

Vandaag met Peter Huntjens met de racefiets naar de Baraque Michel gegaan. En uiteraard ook weer terug

De stevige wind van gisteren was gelukkig iets afgezwakt en kwam voornamelijk vanuit het zuidwesten, wat redelijk ok is om de Ardennen in te trekken. We begonnen een beetje relax. Niet meteen de eerste de beste berg opgegaan, maar eerst de benen weer laten wennen aan het fietsen. Bij Charneux moesten we dan toch aan de bak en via een paar smalle weggetjes ging het verder naar Thimister en Plenesses.

Hier ging het even fout qua route, maar terugrijden hadden we geen zin in, en een onverharde afdaling was ook wel leuk Na een kilometertje hobbelen kwamen we weer in de bewoonde wereld terecht en konden we de route oppakken richting Limbourg en de beklimming van de Baraque Michel. We kozen voor de hobbel variant en weinig verkeer. Lekker genieten door het bos. Uiteindelijk kwamen we uit op de racebaan Eupen – Malmedy en volgden deze tot boven. (674 mtr of zoiets) He he. eindelijk de spanning van de benen Alhoewel… berg af wind tegen gaf niet echt veel rust.. Bij Xhoffraix rechtsaf geslagen naar Hockai, waar we maar wijs kozen voor de terugweg. En achteraf gezien maar goed ook

Nu eindelijk rugwind en toch ook nog veel zijwind… Via via naar Polleur, Verviers en Grand rechain, waar we ons bijna stuk beten op de lange klim naar Petit Rechain… Die klim na 90 km is echt geen pretje meer…

Maar gelukkig ging het daarna wel ok. Vanaf Battice nog even schuin hangen op de fiets om de zijwind wat te gunnen. Hier begon het even wat zwaarder voor mij te worden, maar toen de zijwind was overwonnen ging het wel weer. De laatste kilometers en dan thuis! Heerlijk. 110 km en 1630 hm stond uiteindelijk op de teller.

Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor een dagje genieten De preuvenewintertour stond weer op het programma. Een mtb tocht voor een goed doel: Alzheimer onderzoek. Na 2009 en 2010 mocht ik nu ook weer als begeleider aan de bak. Ditmaal mocht ik met Bart, Joep, Richard, Peter, Jean en Emiel de groep proberen bij elkaar te houden.

Na een lekker ontbijt bij Van der Valk in Maastricht, vertrokken we met een hele grote groep (70 man?) voor de eerste etappe naar Rijckholt, waar we bij Eetcafe Rieckelt de eerste sterke verhalen hoorden van de eerste rit. Over kou, bergen, verkeerd sturen enz. enz.

Na een lekkere kop soep (Rieckeltse wintersoep) waren we aangesterkt voor de rit naar Rimmersjtok. Die zou voor een paar man iets anders verlopen, dan gepland. De zoekterm voor deze etappe was "binnenband" of "reservewiel". Kortom, er werd lek gereden… Bij Camping de Bosrand viel het eerste slachtoffer. Na reparatie werd het proberen om weer aansluiting te vinden bij de grote groep, wat uiteindelijk vies tegen viel. Enkele afkortingen ten spijt lukte het niet om in de etappe nog aan te sluiten en wisten we bij Banholt een afkorting te nemen, zodat we toch gezamelijk aan de lunch konden beginnen in Beer Eathoes A Gen Ing te Reymerstok. Richard wist ons te vertellen hoe die etappe was verlopen, hoe hij bij Bart in het wiel had gehangen, hoe de reserve wielen van de motor een andere weg waren opgereden en zo ging het maar door.

Na een stuk of 25 binnenbanden te hebben gewisseld bij de pauze, kon de 3e etappe ingezet worden naar Vilt. Voor Jean hield het hier helaas snel op. Een lekke band en daarna een gebroken ketting weerhielden hem ervan om de rit af te maken. De rest ging verder en via Margraten ging het naar de Sibbergrubbe en kon iedereen zich opmaken voor de Cauberg.

Aangemoedigd door de VIP's was er een heus overwinningsgevoel bij eenieder die boven aankwam. De een sprintend, de ander in de "automatische piloot"-stand. De goulash die daarna in Cascade te Vilt werd geserveerd ging er dan ook goed in. Het Limburgse chauvinisme werd nog even aangewakkerd toen de TV werd aangezet en de finale van het WK Cyclocross te zien was, waar Mike Teunissen kans maakte op de titel en helaas werd terug gehaald door zijn eigen landgenoot. Gelukkig kon hij toch nog met een mooie zilveren plak vanuit Sankt Wendel vertrekken.

Na nog een paar lekke banden te hebben gerepareerd, vertrokken we daarna voor de laatste etappe, terug naar Maastricht. Een easy-ride, maar o zo verradelijk… Lek! Lek! Lek! Lek! en zo ging het maar door.

Met de wind in de rug en nog steeds een stralend zonnetje werden de laatste kilometers gereden en konden de rijders zich na een warme douche klaar maken voor het eten en de afsluiting van de avond. Een geslaagde dag!

Als afsluiter kregen we de enige echte Preuvenecourant overhandigd.

2 dagen Ardennen, 1e rit over 102 km met 1450 hm en de 2e rit over 96 km 1190 hm.

Zaterdagochtend vertrokken richting de Ardennen om eens te kijken hoe ver ik zou komen met de conditie (inclusief de terugweg). Via de Voerstreek en het land van Aubel trok ik naar Henri Chapelle, waar je de Ardennen zag liggen Alleen al die aanblik deed mij goed!

Via Welkenraedt naar Baelen en Limbourg, waar ik de mooie beklimming nam naar de kerk van Limbourg. De 25 moest ik achter steken, maar boven kwam ik. Daarna liep de weg verder naar Jalhay, waar ik de afslag nam naar Spa. Dan kon ik vanaf daar redelijk snel terug naar huis. 

In Spa lonkte de Macquisart toch wel erg naar mij en besloot dan maar de lus via La Reid en Banneux te laten lopen ipv de "makkelijke" weg via Grand Rechain. Maar met dit weer en dito landschap was dat geen straf. Dan nog bij Olne naar boven en via Soumagne, Bolland, Blegny weer naar huis. Bij thuiskomst bleek mijn 1e +100 km rit van dit jaar erop te zitten

Dan dag 2. Ik bleek 3 man geactiveerd te hebben die mee wilden Jean, Peter en Richard. Al had Richard wel een goed excuus dat hij de laatste 6 weken niet meer buiten had gefietst ivm een handblessure. Maar daar zouden we wel uitkomen En Jean had geen excuus, al moest ie wel iets eerder vertrekken vanuit Hasselt…

Het eerste gedeelte tot in Limbourg was detzelfde route dan gisteren, al namen we nu bij de kerk van Limbourg de kasseienweg Damn, Parijs-Roubaix zou er trots op zijn!

Bekomen van de inspanning klommen we verder naar Jalhay, waar ik nu niet naar Spa koos, maar naar Polleur, om de klimkilometers toch iets te minderen tov gisteren. Dat lukte aardig en al snel zaten we in de buurt van Theux. Hier namen we de klim door Jevoumont, die iets langer duurde dan gedacht. Pfff, wat een klim! Maar ook daar kwam een einde aan en zaten we bovenop het plateau richting Banneux. Bij Louveigny de plaatselijke bakker opgezocht voor de inwendige mens en daarna de terugweg ingezet via Trooz, Fleron, Saive en Vise. In Vise trok Jean verder richting Hasselt om zit rit af te maken (182 km!). Wij hielden het op een rit van +/- 100 km. Maar wel lekker.